Twoje życie nie jest zepsute. Działa według starego kodu. Czas przepisać go na nowo.

Zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego im bardziej próbujesz zmienić swoje życie, poprawić swoje relacje, zarabiać więcej, wychodzić ze stresów I lęków, bardziej masz wrażenie, że dostajesz tego jeszcze więcej? Tak jakbyś walczył lub walczyła z wiatrakami? Ciśniesz, bierzesz na siebie więcej zadań, robisz nowe projekty, układasz nowe nawyki, wstajesz wcześnie, medytujesz, czytasz książki, rozwijasz się, masz poranne rutyny, pijesz matchę, dotykasz jogi, energii kundalini czy robisz tysiąc innych rzeczy, a na koniec dnia I tak zostajesz z ciężkim spięciem w brzuchu I totalnym przemęczeniem. A potem zajechany I zajechana bez siły wstajesz rano wiecznie pod presją czasu I z poczuciem, że Twoja wolność gdzieś uciekła. Pierwsze o czym myślisz to problemy, które piętrzą się w Twoim życiu. I jeżeli czujesz już zmęczenie tą nieustanną orką I pracą na ugorze, to zatrzymaj się teraz na kilka minut. Powiem ci, dlaczego nieustanna walka z materią nigdy nie zadziała. Jak jedna zmiana w sposobie, w jaki wchodzisz w interakcję ze światem absolutnie zmienia zasady gry. Powiem ci to wszystko z roli praktyka, który przeszedł własną drogę. Z pozycji człowieka, który dorobił się ogromnych długów, problemów, prekusensu życia, nadwagi I ogólnego paskudnego samopoczucia. Większość z nas została nauczona jednego prostego schematu: coś nie działa, to musisz pracować ciężko. Musisz zmuszać się siłą swojej woli, cisnąć. I tak wychodzimy na scenę codzienności I zaczynamy walczyć. Jak ostatni samuraj. Czerpiemy się z pracą, której często nawet nie lubimy. Brakiem czasu, z klientami, z własnym ciałem, ze zrąbanymi relacjami, a świat odpłaca nam tylko jednym, jeszcze większym oporem I jeszcze większą dawką tego samego. Zaczynamy sobie opowiadać, że los jest niesprawiedliwy, że mamy pecha, że jakaś klątwa nad nami ciąży. Dlaczego tak się dzieje? Bo ten gęsty fizyczny świat nie jest niezależną machiną, osobnym bytem, który złośliwie rzuca ci kłody pod nogi. Rzeczywistość działa jak gigantyczne dualne lustro. A to lustro nie ma własnej woli. I uwierz mi ono Cię ani nie ocenia, ani Cię nie każe. Jego jedyną, bezwarunkową funkcją jest odbijanie tego, co nosisz wewnątrz. Twojego stanu emocjonalnego, twoich lęków I twoich najgłębszych pragnień, więc kiedy stajesz przed lustrem w łazience z brudną buzią, to zastanów się, wycierasz odbicie na lustrze czy własną buzię? A większość ludzi próbuje zmieniać swoje życie poprzez wycieranie odbicia na lustrze, a nie tego, co jest na twarzy. To tylko alegoria, które ma ci uzmysłowić, Jak to wygląda w rzeczywistości? Więc kiedy wydarza się coś, czego niekoniecznie chcesz, to co najczęściej ludzie robią: biegną do świata, krzyczą na okoliczności, obwiniają los I siłowo wymuszają rezultaty. To przypomina rzucanie kamieniami szklaną taflę z nadzieją, że odbicie się jednak może zmieni, a efekt jest odwrotny. Szkło pęka, opór rośnie, a ty? Zostajesz z jeszcze większym chaosem w głowie. To, co widzisz dzisiaj wokół siebie, twój stan kąta, twoja ilość czasu wolnego, spięcie w ciele, to jest tylko opóźniony w czasie efekt twoich dawnych stanów wibracyjnych I programów z podświadomości. A walka z tym to tak, jakby próbować zatrzymać rozpędzony, ciężki towarowy pociąg gołymi rękami. Żeby trwale zmienić wyświetlany film, to musisz wykonać zwrot o sto osiemdziesiąt stopni. Zamiast szarpać się z odbiciem lustra, musisz zająć się projektorem, który wyświetla film. Po pierwsze, wyjść z roli przerażanego aktora. Zauważyć ten bzdurny szum I presję narzuconą w głowie. Uciszyć suflerów, którzy wciąż szepczą z tyłu Twojej głowy o braku I zagrożeniu. Po drugie, zdemontować nadmierną ważność. Zdjąć z celu status życia I śmierci. Zdejmujesz ciśnienie, to spięcie opada, a opór materii zeruje się. W końcu po trzecie, włożyć nową taśmę I wykonać minimalne akcje wykonawcze. Działać w materii, ale nie z pozycji spięcia z noju I orki na ugorze, tylko z poziomu chłodnego, niewzruszonego zamiaru. Z taką samą lekkością I łatwością jak sięgasz po szklankę wody. I tak jak wspomniałem, ja sam doskonale znam ten schemat, bo sam przez niego przeszedłem. Pracoholizm, zajechanie się do granic możliwości, Zwątpienie, słuchanie tych wszystkich głosów I uważanie, że tak musi być, że ja chyba jestem jakiś przeklęty, że ja do cholery jasnej chyba mam pecha, że mi się nie należą pieniądze w życiu, że normalne relacje też mi się nie należą, że jak ciągle pracuję, to nic z tego nie mam. Nie mam je w domu, więc nie mam ani pieniędzy, ani życia rodzinnego. Aż do momentu, kiedy zrozumiałem, że to ja jestem reżyserem swojego życia I że to ja wybieram, jak ma wyglądać moje życie z lekkością I łatwością. I to właśnie jest neurokreowanie swojej własnej rzeczywistości. Doprowadziłem swoje życie do poziomu takiego, na jakim nigdy nie było. Do poziomu pełnego przepływu, witalności I obfitości na każdym calu mojego bycia, mojego ja jestem. I nie dokonałem tego poprzez zmuszanie się, czy poprzez kolejne motywacyjne zrywy. Dokonałem tego ucząc się precyzyjnej pracy z moim własnym układem nerwowym, który niewątpliwie jest hamulcem wszelkich zmian. Nauczyłem się tego rozbierając stare programem mojej podświadomości I przechodząc na nowe poziomy sterowania moją rzeczywistością bez siłowania się z życiem. I wiem ile lat zajęło mi dojście do tego punktu zanim pojawił się w mojej głowie moment I wiem jak bardzo samotna próba pokonania tych przeciwności losów jest trudna. Zwykle po kilku dniach entuzjazmu opór powraca. Stare oprogramowanie podświadomości znowu ciągnie nas na dawne linie życia. Teoria w książkach czy filmach na YouTubie jest świetna, bo sprawia, że nieświadome staje się świadome, a to już naprawdę dużo. Ale prawdziwa trwała zmiana wymaga odpowiedniego środowiska. Codziennych wzorców, procesów, które utrzymają Cię w nowej częstotliwości. Ludzi, którzy są na podobnej drodze co Ty. Wiem, bo sam to sprawdziłem. Znalazłem się nie z przypadku, bo sam tak wybrałem, choć myślałem, że to przypadek, ale zaprowadziła mnie ta moja podświadomość I zbiegi wydarzeń, tak zwane synchroniczności do ludzi, którzy pomogli mi urosnąć, którzy pomogli mi wzrastać, jednocześnie wzrastając razem ze mną. Dlatego stworzyłem swoją własną społeczność neurokreatorów rzeczywistości. Zamkniętą społeczność ludzi, którzy mają dość bycia biernymi pionkami na planszy swojej gry. I chcą zacząć kreować swoją rzeczywistość z poziomu lekkości, łatwości I obfitości. I nie przygotowałem kolejnego teoretycznego kursu, po którym zostaję już z notatkami I milionem pytań w głowie. Bo dobrze wiem, że takie kursy się porzuca. Ich się po prostu nie przerabia, je się kupuje dla kolekcjonowania. Zamiast tego wolałem stworzyć żywy ekosystem, w którym krok po kroku uczysz się uwalniać spięcia z ciała I regulować swój układ nerwowy. Rozbijasz stare programy lęku, braku I poczucia niewystarczalności. Otrzymujesz konkretne narzędzia neurokreowania swojej rzeczywistości. Zyskujesz bezpośrednie wsparcie moje I co najważniejsze społeczności ludzi, którzy chcą iść w tym samym kierunku. To jest najważniejsze. Nie dość, że zostawiam tam kawał swojej wiedzy, dostęp do ludzi, którzy też chcą być w procesie zmian. A to jest naprawdę, uwierz mi, ogromna wartość. Do tego będą tam specjalne live'y, których będziemy mogli się razem spotykać I porozmawiać, na których będziesz mógł/mogła zadawać mi pytania. Będą tam pojawiały się materiały tylko dostępne na tej społeczności dla ludzi, którzy są zdecydowani podjąć odpowiedzialność za swoje życie I zmienić je raz na zawsze, wybierając swoją własną ścieżkę, której nikt nam nie narzuca. Więc jeżeli czujesz tak głębiej duszy, że już masz dosyć tej szarpaniny z losem I chcesz zacząć pisać własny scenariusz z niewzruszoną pewnością siebie I spokojem, to zapraszam Cię do naszej społeczności. Zobacz jak to jest, gdy rzeczywistość w końcu zaczyna grać na Twoich zasadach. Czekam na Ciebie w środku. Cześć, Bartek Kubiak.